Begin met typen om de producten te zien waarnaar u op zoek bent.
  • Winkel
  • Lezen

Winkelwagen

Dichtbij
10% UITVERKOOP OP ALLE PRODUCTEN! GEBRUIK CODE - SHOP2023
Menu
close
Begin met typen om de producten te zien waarnaar u op zoek bent.

Tijd voor Luik

Palais des Princes-Evêques

LUIK - Achter het imposante Palais des Princes-Evêques (het paleis van de prins-bisschoppen) aan de Place Saint-Lambert bereikt de stad Luik duizelingwekkende hoogten. De citadel op de heuvel is een doolhof van steegjes, getrapte straten, terrassen en tuinen. Een verkwikkende klim beloont me met eindeloze panorama's over de Vurige Stad (La Cité Ardente) en in deze groene oase verdwijnt al het rumoer van de straten in het niets. Slechts tien minuten lopen en de drukte van de stad heeft plaatsgemaakt voor de rustige buitenlucht.

Staand voor het majestueuze Palais des Princes-Evêques in het hart van Luik voel je het gewicht van 1000 jaar geschiedenis. Generaties prins-bisschoppen hebben hun stempel gedrukt op het gebouw door elementen van gotische en renaissance-architectuur toe te voegen en vervolgens hun 'neo'-stijlen nieuw leven in te blazen.

Toen de Franse auteur Victor Hugo een bezoek bracht aan Luik, was hij onder de indruk: "Nergens anders heb ik een vreemder, somberder en mooier architectonisch brouwsel gezien."

Neem een ​​kijkje in de eerste binnenplaats met zijn gotische zuilengalerij en je zult meteen overtuigd zijn als het oog wordt aangevallen door een leger van fantasiefiguren verspreid over zestig zuilen.

Prins-bisschop Nother begon rond het jaar 1000 met de bouw van het complex. Het paleis zou meerdere keren ten prooi vallen aan rampzalige branden, maar werd na elke calamiteit hersteld. Het imposante gebouw huisvest tegenwoordig de rechtbank en is de zetel van de provinciale overheid.


Curtius & Meer

De stad wordt wakker na een kille herfstnacht. Een thermometer die aan een winkelpui in de rue Feronstrée is bevestigd, geeft +2°C aan. Maakt niet uit, de steile klim om de citadel te bereiken zal me zeker opwarmen. Mijn oog vangt het knappe 17e-eeuwse Maison Curtius. Een zeer welgestelde buskruitfabrikant bouwde dit paleis in de zogenaamde 'Maasrenaissancestijl'.

Ook nu nog luidt het spreekwoord in Luik: “zo rijk als Curtius”. Het gebouw, dat aan de Maas grenst, is de afgelopen jaren gerenoveerd en is nu een museum. De tinten van terracotta op de gevel doen denken aan de ossenbloedverf die ooit werd gebruikt om het metselwerk te kleuren.

Hordes 'macarons' verlevendigen de gevels. Deze kleine figuurtjes in bas-reliëf roepen thema's op uit de tijd van Curtius: 'In Praise of Folly' van Erasmus, wetenschappelijke ontdekkingen, Sint-Michiels vechtend tegen de draak...

Ik draai mijn rug naar de rivier en zie een toren boven het dak uitstijgen. Vanaf hier hield Curtius het rivierverkeer op de Maas in de gaten, want hij had het recht om schepen aan te houden en tol te heffen. Sinds kort is ook de naam Curtius verbonden aan het stadsbier, gebrouwen door de Microbrasserie de la Principauté de Liège. Weer een nieuwe Belgisch bier toe te voegen aan de reeds uitgebreide lijst.

Ja meneer, gebrouwen in hartje Luik! Via de smalle Mont de Piété, met zijn voormalige pandjeshuizen, kom ik terug in Feronstrée. De Eglise Saint-Barthélemy baadt in de ochtendgloed en binnenin vind je een van de zeven wonderen van België: de doopvont, prachtig versierd met messing (1107-1118).

Mijn wandeling gaat verder richting de Esplanade Saint-Léonard. Le Bois des Carmélites was vroeger een abdijtuin, maar is nu teruggekeerd naar de natuur en je vergeet gemakkelijk dat je een 'mijnenveld' binnenloopt over een kriskras netwerk van verlaten mijnschachten. Iets verderop vind ik de ingang van de voormalige Charbonnage du Bâneux, de oudste kolenmijn van de stad.

Luik maison curtius


Schapen tellen

Mijn voeten zakken weg in het natte gras terwijl onverstoorbaar een kudde schapen op de top van de heuvel graast. Een paar herders houden een oogje in het zeil, eruitziend als graniet, uitgehouwen in de achtergrond. Aan de horizon doemt het silhouet van een terril op. Ik draai me om naar de citadel.

De stevige muren getuigen stilletjes van de soms bloedige geschiedenis van dit bastion. Het terrein, 86 hectare groot, wordt nu gebruikt voor vreedzame doeleinden, waar vroeger soldaten de muren bewaakten, nu ambulances in- en uitrijden.

Maar kijk uit, ik moet kijken waar ik heen ga, want ergens op dit terrein is een put van 100 meter diep, de Puits de païen porté... Tussen de bomen flitsen de indrukken van de stad voorbij en in de verte, de Maas is teruggebracht tot een zilveren lint. De koepel van de Sint-Maartensbasiliek en de Simenon-toren tonen hun vertrouwde profielen terwijl ik me op de top van de Pierreuse bevind. Deze steile weg verbond zich vroeger de stad met de oude weg naar Tongeren , een van de 12 Vlaamse steden die deel uitmaakten van het Prinsbisdom Luik. Ik loop langs de historische verdedigingsmuren op weg naar le Bastion du Clergé.

Vanaf dit veld werden ooit kanonnen direct op het hart van de stad gericht. Je kunt een speld horen vallen. Beneden mij is er een uitgestrektheid van velden en tuinen, de Ferme de la Vache.

Britse vrouwelijke jezuïeten zochten hier hun toevlucht in de 17e eeuw nadat ze door koningin Elizabeth I uit hun thuisland waren verjaagd.

Tegenwoordig is dit stukje stedelijk platteland een veilige haven voor kansarmen. Ik keer terug naar de straten en volg de Sentier des Coteaux die zich een weg baant door een doolhof van kleine weggetjes, trappen, steegjes en intieme binnenplaatsen, verborgen achter muren bedekt met klimop.

Luik coteaux herders


Brandjes blussen?

'Heiliger dan de paus' was geen holle frase in het Quartier Pierreuse. In dit deel van de stad werden niet minder dan 12 religieuze ordes gevonden. Hier stichtte de Duitser Alden Biesen in de 13e eeuw de 'Saint-André commanderij' (een landgoed dat wordt beheerd door de 'commandeur' van een ridderorde). In die tijd oogstten de monniken graan, druiven en vijgen van de heuvels.

Een gloednieuwe trap brengt me naar de portiersloge van de voormalige abdij van de Minderbroeders terwijl ik in de voetsporen treed van een levensgenieter uit Luik. Hij speurt de tuinterrassen af ​​en geniet van een ontspannen wandeling tussen de kruiden en fruitbomen, genietend van de herfstzon. Ik kijk hoe het groen overgaat in de zee van daken in de stad.

Terug naar beneden, wacht mij een nieuwe uitdaging - zal ik proberen de Montagne de Bueren te beklimmen? Een hemelse beloning wacht mij niet, want de 374 treden op de weg leiden naar... de citadel. Dit was de kortste weg naar de stad voor de soldaten van het garnizoen die op weg waren om 'brandjes te blussen' zoals ze in Luik zeggen. Bedoelen ze het vuur in hun keel?

Meld u aan en sluit u aan bij Biertoerisme!

Onze nieuwsbrief staat vol met biernieuws & merchandise aanbiedingen!
Schrijf je hieronder in voor 10% korting op je eerste bestelling.

De coupon wordt naar je inbox gestuurd nadat je je hebt aangemeld voor de nieuwsbrief.
Scroll To Top

#title#

#price#
×